Maandag word ik 40....
En for some reason voelt dat als een mijlpaal, een markeerpunt in mijn leven. Het is niet zo zeer het getal an sich waar ik moeite mee heb, maar wel dat waar het voor lijkt te staan. Namelijk voor volwassenheid, burgerlijkheid, gezapigheid en een soort van "klaar zijn" met het op de rails krijgen van het leven. Het is allemaal wel zo'n beetje voor elkaar: huisje, boompje, beestje compleet. Maar is dat het nou??
http://www.youtube.com/watch?v=e3z3aP_BpeI
En daar wil ik dus niet aan... Ik wil niet dat mijn leven nu geleefd is en dat het verder maar meedrijven met de stroom zou moeten zijn. Er is meer... Er móet meer zijn.
http://www.youtube.com/watch?v=ikzQmC3S-mE
En dat méér, daar ben ik nog naar op zoek.
De laatste jaren draaide mijn leven om mijn kinderen; voor mijn gevoel was ik alleen nog maar moeder, werd mijn identiteit opgeslokt door het moeder-zijn. Waar was ik zélf gebleven? De laatste maanden is het me steeds duidelijker geworden dat:
* IK er ook mag zijn
* ik vreselijk blij ben dat ik 30 kg kwijt ben en er trots op ben om me te laten zien. Niet meer een soort zoveel mogelijk "onzichtbaar" over deze aardkloot voortbeweeg.
* ik geld aan mezelf mag uitgeven zonder schuldgevoel
* mijn lichaam van mij is en ik er mee mag doen wat ik wil, ongeacht wat MEN daar van vind.
* ik mezelf eigenlijk best wel sexy vind (oei, dat kost toch nog wel moeite om dat hier publiekelijk neer te zetten...)
* ik eindelijk veel meer zelfvertrouwen heb.
Dus maakte ik gisteren een statement om uiting aan al deze dingen te geven en...
liet een tattoo zetten!
(Nu zouden jullie natuurlijk graag een foto zien, maar helaas zit ie op een plek die ik zelf niet kan fotograferen en al helemaal niet zonder er een aanstootgevend plaatje van te maken. Hij zit namelijk héél laag op mijn onderrug.)
Bij het "pakketje" wat ik reeds had in mijn leven, probeer ik nu meer ruimte te maken om dingen toe te voegen waar ìk blij van word, wat ìk leuk vind.
De televisie bijvoorbeeld is niet alleen maar voor de rest van het gezin. Ik kijk heel weinig, maar voor DWDD en eis ik hem op. En niet via 'uitzending gemist' maar gewoon om half 8. Het is maar een heel klein voorbeeld, maar wel heel tekenend voor het opeisen van iets voor mezelf.
Verder zoek ik het ook wat meer buiten de deur: uit eten, bioscoop, theater. Met iemand is dat vreselijk leuk maar ook alleen een kadootje voor mezelf! Hoewel ik soms wel even een drempeltje over moet, maar hup, schop onder de kont en gáán! Ik ben er helemaal klaar voor om eens wat nieuwe dingen te proberen.
En zo probeer ik wat meer krenten in mijn pap te krijgen.
Het is nog een zoektocht, maar "ik word steeds meer mezelf" (zoals Helena dat ooit zei).
PS: de links lijken niet te werken, sorry... Graag tips hoe ik dat beter kan doen!
| 
